wtorek, 1 marca 2016

Krok pierwszy

Pewnie się bardzo bałem,
by zrobić pierwszy kroczek,
ruszyłem w stronę matki,
gdy miałem ledwie roczek.
Radość była ogromna,
wesele w wiejskiej chacie,
choć czasy były wojenne,
a byłem trzecim z braci.
Dopiero w dojrzałym wieku,
znów powtórzyłem zdarzenie,
stanąłem na własnych nogach,
bo miałem dość cierpienia.
Nie było już mojej matki,
by rękę mi podawała,
lecz wierzę, że Boga prosiła
i łaskę mi wyjednała.
E.G.2009.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz