Nie mam już siły by cię namawiać
do mej miłości panienko.
Ciągle się wahasz, czy mi otworzyć
do twego serca okienko.
Już masz ochotę, to znów odpychasz,
czasem przytulasz, a później zwodzisz,
napełniasz serce słodką nadzieją,
a później szybko odchodzisz.
Nie można włożyć ręki do ognia,
by ręki takiej nie sparzyć,
nie poznasz nigdy smaku miłości,
gdy zamki na drzwiach założysz.
Otwórz na oścież drzwi do pokoju,
póki twa młodość rozkwita.
Później z uśmiechem będziesz
wspominać,gdy twoja jesień zawita.
E.G. 2009.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz