Coraz trudniej iść pod górę:
tchu brakuje, bolą nogi,
zapomniane-stare grzechy,
pokazują swoje ślady.
By zapomnieć o zmęczeniu,
przywołuję miłe chwilę,
cofam zegar do młodości,
ale tam, też jest pod górę.
Szukam w kartach swego życia
stron najlepiej zapisanych,
jednak ciągle napotykam
pismo brzydkie-przerywane.
Wreszcie jestem już na szczycie,
łapię oddech z wielkim trudem,
wtedy widzę, co straciłem,
gdy oglądam dzieło Boga.
E.G.2009.