Te myśli długo leżały,na półce kurzem pokryte, uśpione przez pajeczynę, nieznane, skromne i skryte. E.G.
czwartek, 4 lutego 2016
Boję się ruszyć do odpowiedzi
Chmury jesienne wiszą na niebie,
co chwilę płyną krople po szybach,
ostatnie liście drgają na drzewach,
wszystko za oknem szarość pokrywa.
W takiej to chwili marzę o słońcu,
wspominam dawne noce lipcowe,
gorączkę żniwną z zapachem potu
i duże wozy,pełne snopów zboża.
Wspomnienia przyszły w taką pogodę,
gdy deszcz ze śniegiem coraz większy pada,
chmury się stały jeszcze ciemniejsze,
po parapecie bębnią kulki gradu.
Tęsknię za swoim pierwszym tornistrem,
za ławką, w której grałem w Cymbergaja,
za swym kolegą Stasiem, co odszedł,
Troskliwą Panią i naszą klasą całą.
Już w mojej klasie są puste miejsca,
pewnie wezwano ich do odpowiedzi,
ja się schowałem w ostatniej ławce,
nie odrobiłem lekcji,cichutko siedzę.
E.G.2010.
Subskrybuj:
Komentarze do posta (Atom)
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz