W lipcowy wieczór siedzę nad
morzem,
czekam aż słońce przytuli
wodę,
wtedy uwiecznię ten
pocałunek
i w swym albumie wnukom
odłożę.
Patrzę na ludzi, gdy
spacerują,
niektórym chciałbym popatrzeć
w oczy
i porozmawiać o naszym
życiu,
które za często gdzieś nam
przecieka.
Młodzi i starzy idą
deptakiem,
smutek z radością się
pomieszały;
piękne dziewczęta malowane
słońcem,
idą z chłopcami, których się
boję.
Morze już tuli swoje
słoneczko,
powiało chłodem na
promenadzie,
cienie stanęły na nocną
zmianę,
piękno ze słońcem odeszło
w parze.
E.G.2008.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz