Uśmiech
Jak mogę chodzić równym
krokiem,
jak mogę wtedy się
uśmiechać,
gdy buty uwierają
stopy?
Mnie się chce płakać
i narzekać.
A zresztą uśmiech mnie
opuścił,
wyjechał dawno w obce
kraje,
razem z kobietą z tego
domu,
która na zawsze tam
została.
Teraz samotny siedzę
w domu,
patrzę na ogień w piecu
starym,
wspominam uśmiech z lat
młodości,
na fotografiach czarno
-białych.
E.G. 2008.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz